เคยเป็นกันบ้างไหม พอเรามุ่งมั่นทำอะไรสักอย่าง แล้วสุดท้ายเราก็เลิกทำมันไป ทั้ง ๆ ที่ก่อนหน้านี้เราพยายามแทบตาย แต่ความพยายามของเขามันเหมือนไร้ค่า สุดท้ายเราก็ท้อ แล้วก็ถอย
เคยไหมเวลาเราจะลดน้ำหนัก เราตื่นแต่เช้ามาออกกำลังกาย สุดท้ายคือเราโดนดูถูกว่าจะทำไปได้กี่วัน เราโดนล้อเลียน ขำ ให้อับอาย คนพูดสนุก เขาคงคิดว่าขำ ๆ แต่คนฟังรู้สึกแย่ ทั้ง ๆ ที่พยายามมากเท่าไหร่ น้ำหนักลดลงได้ 1 กิโล อาจจะ 1 สัปดาห์ หรือ 15 วัน มันก็ลดลง แต่ก็ไม่เคยได้กำลังใจ ยังคงมีเสียด่า ว่า ดูถูก ล้อเลียน เยาะเย้ย สุดท้ายเราก็จะถอยไปเอง เราจะทนกับสภาวะแบบนี้ได้นานแค่ไหน 1 เดือน 3 เดือน 6 เดือน หรือ 1 ปี แต่เชื่อว่าไม่มีใครทนได้ตลอดไป
เคยไหม ตื่นมาอ่านหนังสือเรียนทุกวัน เตรียมบทเรียนทุกวัน แต่ผลการเรียนก็ออกมาไม่ดี เรียนพิเศษหลังเลิกเรียน เรียนเสาร์-อาทิตย์ แต่ก็ออกมาไม่ดี แล้วเรายังถูกด่า ถูกว่า ไอ้โง่ ไอ้ควาย โดนล้อว่าให้เลิกเรียนแล้วไปไถนา สารพัดคำดูถูก เราก็ทนเพราะต้องการพิสูจน์ ก็ทำไป 1 ปี ผ่านไป ไม่ได้ผล 3 ปีผ่านไปไม่ได้ทน ใครจะทนได้ตลอดไป
เคยไหม ตั้งใจทำงานชิ้นหนึ่งให้ออกมาดีที่สุด แต่เมื่อเราพูดไม่มีคนเชื่อ ไม่มีคนรับฟัง เราก็ทน พิสูจน์ตัวเอง ขยันให้มาก พยายามให้มากขึ้น ตั้งใจให้มากขึ้น แต่เราก็ยังไม่ได้รับความเชื่อใจ ความไว้ใจ คนอื่นเอาไอเดียเราไปพูด มีคนชื่นชม เราพูดไอเดียออกไป มีแต่คนด่า ทั้งที่ไอเดียแบบเดียวกัน งานของเรา สงสัย ข้องใจอะไรไม่เคยถาม ต้องไปถามคนอื่น กับความรู้สึกแบบนี้ ที่ต้องทน จะทนได้นานเท่าไหร่
เคยไหม ไม่มีคนคบ ไม่มีคนคุย เพราะเราแตกต่าง เช่น บ้านเราจน เราไม่มีเงินเที่ยว ตปท. เรามาจาก ตจว. ต้องถีบตัวเอง ใช้แบรนด์เนม พยายามให้เหมือนคนอื่น ๆ ให้ได้รับการยอมรับ ถึงเขาทำดีด้วย แต่สุดท้ายเขาก็ดูถูกเราอยู่ดี เราจะทนกับความรู้สึกนี้ได้ยังไง
ความรู้สึกเสียใจ ไร้ค่า ไม่ได้รับความไว้ใจ เชื่อใจ เชื่อถือ มันทำให้หลาย ๆ คนหยุดที่จะก้าวต่อไป แต่หลายคนก็ยังสู้ไม่ยอมแพ้ บางคนไม่แคร์คนอื่น มั่นใจและไปต่อ แต่ก็ต้องมาสะดุด เพราะคนที่ทำเราช้ำ เป็นคนในครอบครัว เป็นคนที่รัก เป็นคนที่เคารพ ไว้ใจ
มันเป็นความรู้สึกแย่ยิ่งกว่าคนอื่นมาพูด มันพยายามหรือฟื้นตัวได้ช้ากว่าเดิม และมันท้อหนัก ลุกยากกว่าเดิม บางคนก็ต้องหยุดไปพักกาย พักใจ สมอง แล้วกลับมาลุยต่อ แต่พอหยุดไปช่วงหนึ่งมันก็สายไปเสียแล้ว
เราช้าไปแล้ว เราตามไม่ทันแล้ว และเราต้องพยายามหนักกว่าเดิมเพื่อให้กลับไปจุดเดิม โดยมีเสียดูถูกที่ดังกว่าเดิม
ทำไมเด็กบางคนติดเกม เขาเป็นฮีโร่ได้ ในเวลาที่เขาเล่นเกม เขามีโลก 2 ใบ ใบหนึ่งที่มีคนรัก และอีกใบที่เขารู้สึกไม่มีใคร
ทำไมบางคนเกเร เพราะเขารู้สึกมีพรรคพวก มีเพื่อนพ้องที่ตายแทนเราได้ เขาเป็นที่พึ่งพาของเพื่อน และเพื่อน ๆ ก็เป็นที่ปรึกษาให้เขา
บางคนเป็นใครอีกคนหนึ่งที่ไม่ใช่ตัวเราในโลกออนไลน์ เพราะมีคนชื่นชม มีคนชื่นชอบ
บางคนก็ติดนิยายหนักมากเพราะเขาอยากมีความสุขในโลกนิยาย และตัดความรู้สึกแย่ ๆ ออกไป
บางคนติดเว็บหาคู่ เขาแค่อยากได้ใครสักคนที่รักและเอาใจใส่เขา
แต่ไม่ว่าจะเพราะอะไร ที่ทำให้ท้อ ให้เบื่อ อยากให้รู้ว่าคุณไม่ใช่คนเดียวที่รู้สึก ยังมีตรงนี้อีกคนที่ก็รู้สึกไม่ต่างกัน
ท้อได้ แต่อย่าถอย อย่าให้ใครมาดูถูกเรา เอาชนะพวกนั้นซะ ถ้าขาดกำลังใจก็คิดว่ายังมีคนแบบเดียวกันเป็นกำลังใจให้อยู่ สู้ ๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น